Ik ben even stil geweest in blogland, en helaas niet zonder reden. Afgelopen zondag is Lief plotseling opgenomen in het ziekenhuis met helse buikpijn.
De ambulance was voor hem gekomen, maar omdat deze ongelukkig vast kwam te zitten in de modder kon hij niet mee, en moest ik hem zelf naar het ziekenhuis rijden.
Daar moest alles nog volgens de officiële procedure gaan, en dus eerst langs de huisartsenpost. Daar werd niet veel meer gedaan dan een paar klopjes op de buik geven en toen mochten we naar de eerste hulp.
En dan duurt het wachten lang hoor. Lief pijn, ik in paniek. Eerst bloed afnemen, dan wachten op de uitslag. Dan naar aanleiding van de bloedtest een foto en weer wachten. en uiteindelijk een ct-scan, een laatste keer wachten en daar kwam het verlossende woord: een maagperforatie.
Daarna ging het gelukkig vrij snel. Hij is dezelfde dag nog geopereerd, en het gaat gelukkig weer de goede kant op.
Maar wat waren we geschrokken. Gelukkig is het goed afgelopen.

Het heeft even geduurd, maar het is gelukt. Ik heb sinds de start van mijn project vijf weken drie keer per week gesport.
Mijn uiteindelijke doel voor de langere termijn is minstens twee keer per week blijven sporten, en me niet meer achter tijdgebrek verschuilen. Dat was al gelukt. Maar die derde keer er in bouwen voor vijf weken, dat was lastiger.
Maar met vandaag is mijn doel behaald, vandaag was de derde keer deze week, en de vijfde keer in totaal. En ik voel me goed.
En natuurlijk blijf ik die minimaal twee keer per week gewoon volhouden.

In deze blog had ik al tien dingen geplaatst die me blij maken, maar dat zijn er natuurlijk nog lang geen 101. De bedoeling was om ze te verdelen over verschillende blogs, dus bij dezen deel 2, dingen die me blij maken:
11. Mijn smartphone. Voordat ik hem had, miste ik het helemaal niet. Ik had een telefoon waarmee je kon bellen en smsen, en hij zag er nog leuk uit ook, ik was helemaal tevreden. Tot ik bij een nieuw abonnement een Iphone kon krijgen. Ik zat er al langer op te azen, en die kans heb ik dan ook meteen gegrepen. Met alle gevolgen van dien: hij is inmiddels bijna aan mijn hand vastgegroeid.
12. Schrijven! Het verbaast me een beetje dat ik die niet in de eerste lijst genoemd had. Ik schreef al als kind. Schrijven is voor mij echt een uitlaatklep, en een van mijn grootste hobby’s.
13. Mijn spiegelbeeld. Maar dan alleen op een goeie dag. Het klinkt misschien een beetje arrogant, maar heel soms kan ik best blij worden van mijn spiegelbeeld. Er zijn natuurlijk ook dagen dat ik de spiegel het liefst kapot zou smijten.
14. Een opgeruimd huis. Ik hou ab-so-luut niet van opruimen. Het kost me iedere keer grote moeite om eraan te beginnen. Maar van het resultaat wordt ik wel heel blij. Een opgeruimd huis geeft rust in het hoofd.
15. Lezen. Nog zo’n grote blijmaker, waarvan ik eigenlijk vind dat ik hem al in de eerste lijst had moeten zetten. Ik hou van lezen, en ik lees bijna alles. Ik heb een brede smaak, als je me een boek wilt geven kun je bijna niets verkeerd doen.
16. Een leuke spreuk. Een grappige, scherpe oneliner kan me instant vrolijk maken.
17. Water maakt me ook vrolijk. Water om te drinken, om naar te kijken, en vooral: om in te zwemmen.
18. Mijn vriendinnen zie ik niet zo vaak, maar als we elkaar zien is het altijd gezellig. Samen eten, drinken of gewoon op bezoek, ik wordt er altijd blij van.
19. Ik heb sinds vorig jaar mijn eigen volkstuintje. Het is heerlijk ontspannend om daar bezig te zijn, en het geeft een geweldig gevoel om zelf groenten te kunnen kweken. Heerlijk biologisch, en ik weet precies waar het vandaan komt en wat er mee gebeurd is.
20. Leren. Het heeft even geduurd voordat ik tot deze conclusie gekomen ben. Ik had dit in mijn middelbare schooltijd moeten weten… Maar nieuwe dingen leren is echt leuk.

Gisteravond zijn we met ons team van het werk uit eten geweest. En ondanks dat we het echt ontzettend gezellig hebben gehad, kan ik het toch niet laten om even iets over het restaurant te schrijven.
Ik zal geen namen noemen, je moet bij mij wel heel ver gaan om openlijk aan de schandpaal genageld te worden. Het personeel was wel vriendelijk, dat en de gezelligheid maakten veel goed.
Het begon eigenlijk al toen we binnenkwamen. In het restaurant hing een sterke, doordringende lucht, die afkomstig was van de waterpijp. Moesten we echt in die lucht gaan eten? Gelukkig bleek het mee te vallen. De lucht hing vooral vooraan, en wij zaten achterin. Er was overigens wel een gezellig hoekje voor ons gereserveerd.
Ja, en toen moesten we bestellen. Eerst een rondje drinken. Toen waren we er ook meteen achter dat de Arnhemse wijnkenners in ieder geval niet in dát restaurant werken. Droge witte wijn werd verward met zoete, en zelfs toen de serveerster een keer teruggestuurd werd om de wijn om te ruilen, kwam ze nog opnieuw terug met een zoete wijn. We verdachten haar er zelfs van dat ze gewoon hetzelfde glas weer mee terug had genomen. Ondertussen hadden we ook door waar de echte droge wijn gebleven was: in het glas prosecco van een ander.
Met het eten ging ook niet alles goed. Sommige hoofdgerechten waren te lang gegrilld, sommige niet lang genoeg. Dat is mij gelukkig bespaard gebleven, mijn vlees was in ieder geval erg lekker. Nadeel was wel dat de aardappeltjes die erbij zaten niet zo warm waren.
Tot overmaat van ramp konden we ook nog eens niet betalen, want de pinautomaat deed het niet. Goed, van lopen is nog nooit iemand doodgegaan, en dus liepen we met een klein groepje naar de pinautomaat in de stad.
Eenmaal teruggekomen vroegen we ons af of we wel in hetzelfde restaurant waren. Het volume van de muziek was iets opgeschroefd, en er was een live zanger komen opdraven. Er werd gedanst, en het leek wel of we in een Turkse discotheek terecht waren gekomen. Ik heb overigens niks tegen Turkse muziek, maar dit was echt too much.
Toen was er nog één hindernis over om te nemen: we wilden eigenlijk nog wel een toetje bestellen. Ze kwamen een paar keer ‘zo terug’, en na een tijdje hadden we ons toetje. Dat smaakte trouwens wel echt goed.
Ondanks alles hebben we wel goed kunnen lachen, en we hebben een gezellige avond achter de rug. Voor herhaling vatbaar, maar dan wel naar een ander restaurant.

Zevenenveertig en een halve kilometer is best een behoorlijke afstand, die ik niet maar even uit mijn mouw schud.
Tel daar bij op dat ook de vierdaagsekriebels al weer heerlijk aan het jeuken zijn, en je komt wel tot de conclusie dat er getraind moet worden.
Gisteren had ik mijn wekelijkse vrije dag, en het was nog best mooi weer ook. Oke, het was koud, maar ten opzichte van de vorige dagen viel het reuze mee. Ik had goede zin in een wandeling. Zo gedacht, zo gedaan. Muts uit de kast van lief gejat, handschoenen, fototoestel mee, en de deur uit. Met na een paar honderd meter een geplande tussenstop bij de supermarkt, omdat ik geen kleine flesjes drinken had.
Het nadeel van spontaan de deur uit gaan is natuurlijk dat ik geen route gepland had. Ik ben gewoon gaan lopen, in een richting waarvan ik wist dat het mooi was. Dat had als gevolg dat de afstand die ik had gelopen een beetje tegenviel, het was een kleine acht kilometer. Gelukkig had ik de vorige keer meer gelopen dan gepland.
Toen ik bijna thuis was begon het weer ook om te slaan. Van zonnig werd het opeens heel donker, het begon flink te waaien, en het ging zelfs sneeuwen. Het werd opeens heel koud, en achteraf vond ik het dan ook niet zo erg dat de route wat korter was.
Al met al ben ik niet ontevreden.

Toen ik me opgaf schoot nog even de gedachte ‘waar begin ik aan?’ door mijn hoofd. Met de nadruk op ‘even’, want net zo snel als hij gekomen was, is hij ook weer verdwenen. Ik weet heel goed waar ik aan begin, en niet voor niets was ik meteen enthousiast toen ik zag dat het bedrijf waar ik werk teamleden zocht.
Ik hoefde niet lang na te denken en gaf me op om mee te doen aan de Run for KiKa 95. Run is misschien een beetje misleidend. Ik ben absoluut geen hardloper, en er zijn genoeg andere sporten die ik wel leuk vind, dus ik ga eigenlijk niet eens mijn best doen om het leuk te gaan vinden. De Run is eigenlijk een wandeltocht, en de 95 staat voor de kilometers.
We lopen de tocht als estafette. Een deel van het team de ene helft, en een deel van het team de andere helft. Omdat ik de tweede dag helaas niet kon loop ik de eerste helft. Anders had ik het liefst de volledige tocht gelopen, wat ook nog een optie was.
Zevenenveertig en een halve kilometer ga ik lopen voor het goede doel.

Zoals veel evenementen voor een goed doel is het natuurlijk een sponsorloop. Dus wil ik aan alle lezers bij dezen ook vragen: ken je mensen of bedrijven die KiKa een warm hart toedragen? Dan zou ik het waarderen als je ze op deze actie wilt wijzen. Sponsors zijn altijd welkom, en uiteraard kunnen we voor bedrijven iets terugdoen in de vorm van reclame en naamsbekendheid.
Individueel sponsoren mag natuurlijk ook, al is het maar een paar cent, alle kleine beetjes zijn welkom.

Neem gerust contact op voor meer informatie via een reactie op mijn blog. Je krijgt altijd bericht terug op het ingevoerde e-mailadres.

***Via deze pagina kun je me direct sponsoren***

Aangezien ik in december een kleine tegenvaller had gehad, had ik toen ook al een maand lang alleen levensmiddelen gekocht. Geen extra’s, geen dingen die ik niet nodig had. Toen was het min of meer gedwongen, wat je niet hebt kan je natuurlijk niet uitgeven. Maar het was me wel zo goed bevallen dat ik het nog een keer wil gaan doen.
En deze keer wil ik het bewust gaan doen. Alleen de boodschappen, de benzine voor mijn auto en andere noodzakelijke dingen. Verder niets.
Er is een ding wat ik wel mag aanschaffen van mezelf als ik er tegenaan loop, en dat is een paar wandelschoenen. Maar die heb ik eigenlijk ook echt nodig. Maar verder niks. Geen boeken, geen verzorgingsproducten die niet noodzakelijk zijn, geen broodjes onderweg en geen kleding.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik gisteravond nog wel even heb gesmokkeld: ik heb gisteren nog even op de valreep een boek besteld. Het laatste deel van de Academicus Vampyrus serie is uitgekomen, en daar had ik al lang genoeg op gewacht vond ik.
En ik heb nog een cadeaubon voor mijn verjaardag gekregen. Die mag ik van mezelf ook uitgeven, maar dan mag er weer geen geld bij.
Ik ben benieuwd, aan het eind van de maand zal ik laten weten of het gelukt is.

Gisteren mocht ik weer een jaartje ouder worden. Een halve Sara, een kwart eeuw. En dat werd natuurlijk goed gevierd. Eerst zaterdag, met familie en vrienden, een verjaardagsfeestje gehouden. Inclusief zelfgemaakte taarten en een overvloed aan hapjes.
En cadeautjes. Gezelschap voor onze Nemo, en een grotere bak zodat ze wat verder kunnen zwemmen. Drie Disneydvd’s die ik nog niet had. Ja, die verzamel ik, en ik heb ze inmiddels bijna allemaal. Een mooie legpuzzel en een zoutlamp. Vanmiddag werd ik op het werk nog verrast met een doos chocola, en gisteren vond ik nog een bos bloemen.
En gisteren was ik natuurlijk echt jarig, maar we hadden ervoor gekozen om op de dag zelf lekker te gaan relaxen in het thermaalbad. En dat heeft echt goed gedaan. Alle eventuele spanningen los kunnen laten, een hele dag voor onszelf om te ontspannen. Het was best lang geleden dat we dat gedaan hadden.
Dat was meteen een goede reminder: vaker zoiets doen. Hoewel, daar hoeven we ons voorlopig geen zorgen om te maken denk ik, met de Butterflyhoeve en twee keer de Zwaluwhoeve nog op de planning.
Misschien wat kleinschaliger, vaker ‘me-time’ inplannen. Dat is iets om vast te houden.

… want ook konijntje nummer twee heeft een nieuw baasje. Niemand minder dan mijn eigen zusje smolt bij het zien van het konijntje. En haar man smolt natuurlijk bij de aanblik van zuslief, en zo kwam het dat ze gisteren eerst cadeautjes meebrachten voor mijn verjaardag, en een cadeautje mee terugnamen toen ze weer vertrokken. Lieve Nijntje, je hebt een goed huis gevonden. En ook jou kunnen we natuurlijk nog eens komen opzoeken!

En zo is het twee keer raak, vrij kort achter elkaar. Aan het eind van het jaar waren daar natuurlijk de kaartjes voor Miss Saigon, waar we samen ontzettend van hebben genoten. En, nog voor de eerste maand van het jaar voorbij is, was daar op Twitter de ‘wellness-week’ van waarnaartoe.nl, met verschillende ‘volg, retweet en win-acties’. Verschillende heerlijke wellness-arrangementen werden verloot, en één van de gelukkigen was… ik.
De prijs die ik gewonnen heb is een privé avond arrangement bij Wellnesshoeve Butterfly. Het was even zoeken waar het ligt, maar ik ben er achter gekomen dat ik de omgeving in ieder geval goed ken, dus ik ga het wel vinden.
Een hele avond de hoeve voor ons alleen, dat wordt genieten. Ik zal natuurlijk via een berichtje aan de achterblijvers laten weten hoe we het gehad hebben!