http://jennnsfigments.wordpress.com

Ik hoop jullie natuurlijk allemaal daar terug te zien!

Mijn nieuwe blog ziet er nog niet zo bijzonder uit, maar de opmaak daar ga ik de komende dagen hard aan werken.

Verhuisbericht is a post from .

Deze blog stond eigenlijk ook al klaar om gisteren gepubliceerd te worden. Ook deze is helaas niet gepubliceerd, daarom vandaag 2 blogs op de inhaaldag

De laatste blog van de wijvenweek alweer, en ik denk ook de leukste. Want wat is er nou leuker dan jezelf schaamteloos een veer in de kont te steken en te zeggen waar je trots op bent? Eigenlijk doen we dat veel te weinig. Want wij vrouwen zijn natuurlijk stuk voor stuk topwijven!
Ik moet eerlijk zeggen dat ik er stiekem wel wat moeite mee heb. En met mij waarschijnlijk vele anderen. Slechte eigenschappen opnoemen, daar zijn we allemaal erg goed in. Maar goede dingen? Stel je voor dat mensen je arrogant vinden, dat kun je toch niet over jezelf zeggen!

Maar hij hoort erbij, het is een mooie afsluiter van de wijvenweek, en een geweldige opsteker voor jezelf. Dus hier komt hij:

* Ik ben trots op de stappen die ik heb gemaakt in mijn leven, de ontwikkeling die ik heb doorgemaakt

* Ik ben trots op mijn zorgzaamheid en vriendelijkheid, ondanks dat het soms ook een valkuil kan zijn

* Ik ben er trots op dat ik de stap heb genomen om mee te wandelen met de Run for Kika en me op deze manier in te kunnen zetten voor een goed doel. Tussen twee haakjes, sponsors zijn altijd welkom. Meer info? Klik hier.

* Ik ben trots op waar ik nu sta in mijn leven

* En last but not least: ik ben er trots op dat ik inderdáád een multitaskend superwijf ben. Ook al is het niet altijd handig om alles tegelijk te willen doen.
En natuurlijk zijn er ook mensen om mij heen op wie ik trots ben. Maar daar ging deze opdracht niet over.

#Wijvenweek dag 6: het multitaskende superwijf is a post from .

De opdracht van vandaag was over iets te bloggen waar ik normaal niet over blog, en iets te vertellen waarvan ik eigenlijk vind dat het niemand wat aangaat. Dat ga ik niet doen. Als er iets is waarvan ik vind dat het niemand wat aangaat, dan ga ik daar ook niet over bloggen. Om toch een beetje bij het onderwerp te blijven, zal ik een bekentenis doen. Ik ben een rommelkont en een chaoot. Maar dan wel een rommelkont die, als er bezoek komt, op het neurotische af probeert om dat te verbergen. Maar ook al hoeft van mij niet alles netjes te zijn, en ben ik regelmatig dingen kwijt, ik wil daarentegen wél graag dat alles schoon is. En daarom besteed ik meer tijd aan schoonmaken dan aan opruimen. Met als excuus dat ik, als ik eenmaal schoongemaakt heb, ik geen zin heb om ook nog eens de rommel op te ruimen. Wat eigenlijk geen excuus is maar gewoon de waarheid.

#Wijvenweek dag 5: zelfcensuur is a post from .

#Wijvenweek dag 4: dromendag is a post from .

Ik geef rustig mijn mening, en ben niet meer bang om te zeggen hoe ik ergens over denk. Met de nadruk op niet méér. Maar dan wel op een logisch moment, in een discussie of als een onderwerp ter sprake komt. Ik doe het wel eens hoor. Zo heb ik eens een blog gewijd aan mijn mening over oppervlakkigheid, minder slimme helpdeskmedewerkers en over mensen die je aanspreken op straat omdat ze iets van je willen.

Maar ook dan zijn dat onderwerpen waar ik toevallig mee geconfronteerd werd, en waar ik vervolgens over ging nadenken. Dan kan er zomaar een leuk blogje uit rollen.
Maar om nu te zeggen “omdat ik ergens mijn mening over moet gaan geven, ga ik jullie nu vertellen wat ik van de politiek vind!”, nee, dat vind ik te geforceerd en dat is niks voor mij. Maar als je mijn mening ergens over wilt weten, voel je vrij om het te vragen. Want, zoals ik al zei, ik ben er niet meer bang voor.

Dat is wel eens anders geweest hoor. Vroeger was ik best wel een meeloper, en durfde ik pas te zeggen wat ik ergens van vond als ik zeker wist dat er mensen waren die het met me eens waren. Maar goed, vroeger trok ik eigenlijk überhaupt nauwelijks mijn mond los tijdens een discussie.
Ik denk dat dit voornamelijk te maken had met een soort angst om afgewezen te worden. De angst om niet geaccepteerd te worden vanwege mijn mening.
Ik moest een paar jaar ouder worden om erachter te komen dat het niet belangrijk is wat anderen van je vinden. Dat je te allen tijde jezelf mag blijven en je eigen mening mag geven. Voor de mensen die belangrijk voor je zijn maakt het niet uit wat jij denkt of hoe je bent. En de mensen die je er wel op afrekenen, die zijn gewoon niet belangrijk.

Hoppa, daar heb ik dan toch, ongepland, mijn ongezouten mening in deze blog gezet: Ik vind dat iedereen altijd zichzelf mag zijn en voor zijn of haar mening uit mag komen. Punt.

#Wijvenweek dag 3: Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening. is a post from .

Ik heb de (bijna) volledige serie Sabrina the teenage witch gedownload. En ik ben hem aan het kijken. Toen het nog op tv werd uitgezonden kwam ik er qua leeftijd nog mee weg. Maar nu? Het is misschien een beetje fout, maar zo leuk, de perikelen van een puberende heks. Hoe ik er opeens bij gekomen ben weet ik niet, ik had spontaan zin om het weer eens te gaan kijken.
Maar nu ik toch bezig ben, dat is niet het enige hoor. Stiekem heb ik wel een zwak voor kinderprogramma’s. Als ik alleen thuis ben zet ik bij gebrek aan beter wel eens een kinderzender op. Lekker tekenfilmpjes kijken met het verstand op nul. Heerlijk. Het liefst onder het genot van chocola. Verder verzamel ik Disney-films op dvd, vind ik de serie H2O geweldig, en heb ik vorig jaar het eerste seizoen van The Elephant Princess gekocht.
Eigenlijk vind ik guilty pleasure niet zo’n goed gekozen woord. Ik voel me er namelijk helemaal niet schuldig over. Je moet nooit het kind in jezelf verliezen!

#Wijvenweek dag 2: Guilty pleasures en kleine kantjes is a post from .

Als puber kreeg ik interesse in de make-up, nagellak en dat soort dingen. Dat kwam voornamelijk door mijn nichtje, die er ook al vroeg mee bezig was, en natuurlijk sommige klasgenootjes. Ik geloof dat ik een jaar of twaalf was toen ik van sinterklaas mijn eerste setje oogschaduw kreeg. Maar het was zeker niet zo dat ik me vanaf dat moment iedere dag opmaakte. Ik vond het leuk om ermee te experimenteren, maar ging net zo gemakkelijk de deur uit zonder make-up.

Nagellak was een heel ander verhaal, daar was ik gek op. Maar helaas begon ik op een gegeven moment met nagels bijten, en zelfs ik kon zien dat het er dan niet meer uitzag als je er nagellak op smeerde. Tijdens het nagels bijten heb ik dan ook een lange, nagellakloze periode. Maar toen ik eenmaal gestopt was met het bijten begon ik natuurlijk weer met smeren.
Nu ik wat ouder ben is er niet veel veranderd. Ik vind het bij vlagen heerlijk om mezelf op te maken, maar ik ga nog steeds net zo gemakkelijk met een ‘kaal’ gezicht de deur uit. Ik kan prima zonder make-up, het is wat mij betreft een toevoeging, maar geen must. Maar ik vind het leuk om ermee te werken, bij mezelf of bij anderen. Het enige wat ik zelf niet draag is foundation. Op de een of andere manier staat het me tegen, alsof ik mijn gezicht dichtplamuur. Ik wil niet alles verbergen, en daarbij vind ik het ook niet lekker zitten.
Een paar jaar geleden heb ik de kunstnagels ontdekt, en tegenwoordig zet ik zelf kunstnagels. Dat werkt eigenlijk hetzelfde bij mij: ik vind het leuk om ermee bezig te zijn, kan er mijn creativiteit in kwijt, ik vind ze mooi en de mogelijkheden zijn eindeloos. Maar om nou te zeggen dat ik kunstnagels MOET? Nee.
Ik denk dat ik meer een part-time beautyqueen ben.
Ik zag dat veel deelnemers foto’s hebben geplaatst bij deze blog. Dat ga ik niet doen. Foto’s van mijn blotebillengezicht, daar zal toch niemand van schrikken.

#Wijvenweek dag 1: beautyqueen in het diepst van mijn gedachten is a post from .

Neonostalgia is a post from .

Ingeschreven voor de Vierdaagse van Nijmegen is a post from .

Februari challenge is a post from .